Η στρατηγική επιλογή της Δύσης να δώσει προτεραιότητα στην ανάπτυξη του τομέα των υπηρεσιών, εγκαταλείποντας σε μεγάλο βαθμό την εγχώρια παραγωγή βιομηχανικών προϊόντων, αποδεικνύεται εκ των υστέρων ένα μοιραίο λάθος. Αν ζούσε σήμερα ο Πρώσος στρατιωτικός αναλυτής Καρλ φον Κλαούζεβιτς, πιθανώς θα συμβούλευε αποτροπή συγκρούσεων, αναγνωρίζοντας την κρισιμότητα της παραγωγικής ικανότητας, ιδιαίτερα όταν αυτή έχει απαξιωθεί υπέρ της επέκτασης των υπηρεσιών. Η απομάκρυνση από την σιδηρά βιομηχανική βάση, η οποία παρείχε αυτοδυναμία και δυνατότητα άμεσης ανταπόκρισης σε κρίσεις, έχει καταστήσει τις δυτικές οικονομίες εξαιρετικά ευάλωτες. Η εξάρτηση από εισαγωγές για κρίσιμα αγαθά, από ιατρικό εξοπλισμό έως εξαρτήματα στρατιωτικής τεχνολογίας, δημιουργεί σοβαρούς κινδύνους σε περιόδους γεωπολιτικών εντάσεων ή παγκόσμιων υγειονομικών κρίσεων. Η δεκαετία του 1990 και οι αρχές του 21ου αιώνα σηματοδότησαν μια περίοδο έντονης παγκοσμιοποίησης, όπου οι δυτικές εταιρείες μετεγκατέστησαν την παραγωγή τους σε χώρες με χαμηλότερο εργατικό κόστος.
Αυτή η κίνηση, ενώ αρχικά οδήγησε σε χαμηλότερες τιμές καταναλωτή και αύξηση των κερδών για τις πολυεθνικές, άφησε πίσω της κλειστά εργοστάσια και απώλεια τεχνογνωσίας σε δυτικές χώρες. Η μετατόπιση της έμφασης στην καινοτομία των υπηρεσιών, όπως οι χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, η τεχνολογία της πληροφορίας και η ψυχαγωγία, ευνόησε μια οικονομία που βασίζεται περισσότερο στην πνευματική εργασία παρά στην πραγματική παραγωγή. Ωστόσο, η αποδυνάμωση της βιομηχανικής υποδομής αποκαλύπτεται τώρα ως μια σοβαρή στρατηγική παράλειψη, περιορίζοντας την ικανότητα αντίδρασης σε απρόβλεπτες καταστάσεις και θέτοντας σε κίνδυνο την εθνική ασφάλεια. Η παραίτηση από την εγχώρια παραγωγή κρίσιμων υλικών και αγαθών, η οποία αποτέλεσε χαρακτηριστικό της δυτικής οικονομικής πολιτικής για δεκαετίες, καθιστά τις χώρες όλο και πιο εξαρτημένες από ασταθείς ή ανεξέλεγκτες αλυσίδες εφοδιασμού.
Η πανδημία του COVID-19 και οι πρόσφατες γεωπολιτικές αναταραχές ανέδειξαν με δραματικό τρόπο τις αδυναμίες αυτής της προσέγγισης. Η έλλειψη εθνικής παραγωγικής ικανότητας σε βασικά υλικά, όπως τα φαρμακευτικά προϊόντα, τα υλικά προστασίας, ή ακόμη και τα ηλεκτρονικά εξαρτήματα, ωθεί τις κυβερνήσεις να αναζητούν λύσεις στην άλλη άκρη του πλανήτη, συχνά αντιμετωπίζοντας καθυστερήσεις, αυξήσεις κόστους και πολιτικές πιέσεις. Η επιστροφή στην βιομηχανική παραγωγή, αν και δύσκολη και δαπανηρή, επανέρχεται ως επιτακτική ανάγκη για την ανάκτηση της αυτόνομης άμυνας και της οικονομικής ανθεκτικότητας. Είναι πλέον σαφές ότι μια οικονομία βασισμένη αποκλειστικά στις υπηρεσίες, χωρίς ισχυρή βιομηχανική βάση, δεν μπορεί να διασφαλίσει την μακροπρόθεσμη ασφάλεια και ευημερία ενός έθνους. Η επανεκκίνηση της βιομηχανίας, η στήριξη της εγχώριας παραγωγής και η επένδυση σε καινοτόμες τεχνολογίες παραγωγής, θα πρέπει να αποτελέσουν κορυφαίες προτεραιότητες.
Η αναβίωση των εργοστασίων δεν είναι απλώς ζήτημα οικονομικής ανάπτυξης, αλλά θεμελιώδης παράγοντας για την διατήρηση της εθνικής κυριαρχίας και την αντιμετώπιση των αναδυόμενων προκλήσεων σε έναν ολοένα και πιο απρόβλεπτο κόσμο. Η Δύση πρέπει να ανακτήσει την βιομηχανική της δύναμη, αλλιώς θα συνεχίσει να είναι ευάλωτη σε εξωτερικές δυνάμεις και κρίσεις.
