Η πρόσφατη προσπάθεια ρύθμισης οφειλών, η οποία διαφημίστηκε ευρέως ως λύση για τους πολίτες που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα, στέφθηκε με συντριπτική αποτυχία. Με λιγότερες από 7.000 αιτήσεις να έχουν υποβληθεί, η ρύθμιση των 72 δόσεων αποδείχθηκε μια «παγίδα» την οποία οι πολίτες επέλεξαν συνειδητά να αποφύγουν. Αυτό το γεγονός καταδεικνύει τη βαθιά δυσπιστία του κοινού απέναντι σε παρόμοιες κρατικές πρωτοβουλίες, οι οποίες συχνά συνοδεύονται από δυσνόητους όρους και επιπλέον οικονομικές επιβαρύνσεις που τελικά ακυρώνουν τον αρχικό τους σκοπό. Η υπέρμετρη αδιαφορία για αυτή τη ρύθμιση στέλνει ένα σαφές μήνυμα: οι πολίτες αναζητούν ουσιαστικές λύσεις και όχι επιφανειακές παρεμβάσεις που δεν ανταποκρίνονται στις πραγματικές τους ανάγκες και δυνατότητες. Η αποτυχία αυτή απαιτεί άμεση επανεξέταση και αναπροσαρμογή των πολιτικών που αφορούν τη διαχείριση του ιδιωτικού χρέους.
Τα αποτελέσματα της ρύθμισης των 72 δόσεων είναι απογοητευτικά, με τον αριθμό των αιτήσεων να είναι ελάχιστος σε σχέση με τον αναμενόμενο. Αυτό αποδίδεται στο ότι οι πολίτες, μετά από προηγούμενες αρνητικές εμπειρίες, τείνουν να είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί απέναντι σε προτάσεις που υπόσχονται διευκολύνσεις, αλλά εν τέλει τους καθιστούν δέσμιους για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η «παγίδα των 72 δόσεων» φαίνεται να αντανακλά την αντίληψη ότι τέτοιες ρυθμίσεις, παρά την αρχική τους ελκυστικότητα, συχνά οδηγούν σε μια μακροχρόνια κατάσταση δυσκολίας, χωρίς πραγματική διέξοδο από τον φαύλο κύκλο των χρεών. Ο κόσμος έχει πλέον αποκτήσει μια πιο κριτική στάση απέναντι σε αυτού του είδους τις «ευκολίες», αναζητώντας λύσεις που προσφέρουν άμεση ανακούφιση και βιωσιμότητα. Η «κοροϊδία» της ρύθμισης, όπως πολλοί την αντιλαμβάνονται, έγκειται στο γεγονός ότι, παρόλο που προσφέρονται πολλές δόσεις, οι όροι και οι προϋποθέσεις για την ένταξη σε αυτήν είναι συχνά τόσο αυστηροί που αποκλείουν μεγάλο μέρος του πληθυσμού που πραγματικά χρειάζεται βοήθεια.
Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι πολίτες για να ενταχθούν σε ένα πρόγραμμα αποπληρωμής, η γραφειοκρατία και η πιθανότητα περαιτέρω επιβάρυνσης με τόκους ή προσαυξήσεις, τους ωθούν να απομακρύνονται από τέτοιες προτάσεις. Η αίσθηση ότι η ρύθμιση δεν προσφέρει πραγματική διέξοδο, αλλά απλώς μεταθέτει το πρόβλημα στο μέλλον με αβέβαια αποτελέσματα, έχει εδραιώσει την αρνητική εικόνα. Η προσπάθεια να λυθεί το πρόβλημα του ιδιωτικού χρέους φαντάζει αδύνατη με τέτοιες μεθόδους, που δεν χτίζουν εμπιστοσύνη. Συνολικά, η αποτυχία της ρύθμισης των 72 δόσεων αποτελεί μια ξεκάθαρη ένδειξη ότι η προσέγγιση για την αντιμετώπιση του χρέους χρειάζεται άμεση αναθεώρηση. Η χαμηλή συμμετοχή υπογραμμίζει την ανάγκη για πιο ρεαλιστικές, ευέλικτες και πραγματικά ανακουφιστικές λύσεις για τους πολίτες που παλεύουν με τα χρέη τους. Οι αρμόδιες αρχές καλούνται να αφουγκραστούν την κοινή γνώμη και να προσαρμόσουν τις πολιτικές τους, ώστε να ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, χτίζοντας μια σχέση εμπιστοσύνης και προσφέροντας ουσιαστική βοήθεια, αντί να δημιουργούν την ψευδαίσθηση της λύσης.
