Για τέσσερις ολόκληρες δεκαετίες, δύο απλές λέξεις στοιχειώναν το μεξικανικό ποδόσφαιρο, φέρνοντας μαζί τους ένα αίσθημα απογοήτευσης και ματαίωσης: «quinto partido». Το «πέμπτο παιχνίδι», η πρόκληση της υπέρβασης της φάσης των «16» σε οποιαδήποτε διοργάνωση Παγκοσμίου Κυπέλλου, είχε μετατραπεί σε ένα εθνικό απωθημένο, σε έναν αιώνιο βραχνά που συνόδευε την «Tricolor» σε κάθε της παγκόσμια ποδοσφαιρική περιπέτεια. Από την πρώτη στιγμή κάθε διοργάνωσης, οι ελπίδες και οι φιλοδοξίες φούντωναν, με ολόκληρη τη χώρα να ονειρεύεται μεγάλες επιτυχίες. Όμως, η πραγματικότητα συχνά επέβαλλε μια σκληρή αλήθεια, με την πορεία της εθνικής ομάδας να τερματίζεται σχεδόν πάντα στο ίδιο σημείο, τη φάση του πέμπτου αγώνα, αφήνοντας τους Μεξικανούς να αναρωτιούνται με αγωνία πότε επιτέλους θα κατάφερναν να σπάσουν αυτόν τον ψυχολογικό και αγωνιστικό φραγμό, για να γράψουν μια νέα, χρυσή σελίδα στην ιστορία τους.
Η πίεση που συσσώρευε αυτό το «στοίχειωμα» ήταν τεράστια. Κάθε Παγκόσμιο Κύπελλο ξεκινούσε με την αίσθηση του «τώρα ή ποτέ». Οι αθλητικοί αναλυτές, οι δημοσιογράφοι και, φυσικά, οι ίδιοι οι φίλαθλοι, ανέλυαν κάθε είδους στατιστικό, κάθε προηγούμενη εμφάνιση, αναζητώντας τα αίτια της επαναλαμβανόμενης αποτυχίας. Ήταν ένα αίνιγμα που φαινόταν να μην έχει λύση. Η «Tricolor» διέθετε συχνά ταλαντούχους παίκτες, ένα παθιασμένο κοινό και μια σταθερή παρουσία στις κορυφαίες διοργανώσεις, αλλά πάντα κάτι έλειπε την κρίσιμη στιγμή. Αυτό το «κάτι» ήταν η ικανότητα να ανταπεξέλθουν στην υπέρμετρη πίεση, να δείξουν την απαιτούμενη ψυχραιμία και συγκέντρωση όταν το ιστορικό «πέμπτο παιχνίδι» βρισκόταν μπροστά τους. Οι προετοιμασίες γίνονταν με θρησκευτική ευλάβεια, οι προβλέψεις γέμιζαν τα ΜΜΕ, αλλά η πραγματικότητα των γηπέδων ανέτρεπε τους πάντες.
Ωστόσο, η ιστορία του ποδοσφαίρου είναι γεμάτη ανατροπές, και η απογοήτευση του Μεξικού δεν μπορούσε να διαρκέσει για πάντα. Η προσπάθεια να ξεπεραστεί αυτό το εμπόδιο δεν έπαψε ποτέ. Νέες γενιές ποδοσφαιριστών ανέπτυξαν νέα ταλέντα, οι προπονητές δοκίμασαν νέες τακτικές και στρατηγικές, και η επιθυμία για την υπέρβαση του «quinto partido» παρέμενε ζωντανή, καλά κρυμμένη κάτω από τα ερείπια των παλιών αποτυχιών. Κάθε διοργάνωση προσέφερε την ευκαιρία για μια νέα αρχή, για την αλλαγή της ιστορικής πορείας. Η αισιοδοξία, αν και συχνά πληγωμένη, δεν έσβησε ποτέ εντελώς. Οι φίλαθλοι συνέχισαν να στηρίζουν την ομάδα τους, ελπίζοντας ότι αυτή τη φορά, η τύχη, αλλά κυρίως η πνευματική δύναμη, θα ήταν με το μέρος τους. Οι προκλήσεις ήταν πολλές, οι αντίπαλοι ισχυροί, αλλά το όνειρο της υπέρβασης παρέμενε, ένα διαρκές κίνητρο.
Και τότε, ήρθε η στιγμή. Η μέρα που ολόκληρη η χώρα περίμενε, η μέρα που άλλαξε την ποδοσφαιρική ιστορία του Μεξικού. Μια αθλητική επίδοση που δεν ήταν απλώς μια νίκη, αλλά η κατάρριψη ενός αόρατου τείχους, η υπέρβαση ενός αδιόρατου «στοιχειώματος». Το «quinto partido» έπαψε πλέον να είναι απειλή, έγινε σύμβολο επιτυχίας. Η ομάδα, αντλώντας δύναμη από την υποστήριξη ενός ολόκληρου έθνους, κατάφερε να αποδώσει στο ύψιστο επίπεδο, να επιδείξει ψυχραιμία, αυτοπεποίθηση και την απαραίτητη εξυπνάδα για να ξεπεράσει έναν αντίπαλο που έστεκε στο δρόμο της. Αυτή η επιτυχία δεν ήταν τυχαία. Ήταν αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς, αφοσίωσης και της βούλησης να αλλάξει τροχιά. Το Μεξικό γιόρτασε, όχι μόνο μια ποδοσφαιρική πρόκριση, αλλά την απελευθέρωση από ένα βαρύ ιστορικό φορτίο, ανοίγοντας νέους δρόμους και προσδοκίες για το μέλλον του ποδοσφαίρου της χώρας.
